Een gemiste kans… of toch niet?
Zondag mocht ik weer voor #Dijksmedia op pad om een foto te maken voor de Vogelvlucht, het verzamelartikel in de LC over het voetbal van het afgelopen weekend.
Bij de opdracht stond nog één toevoeging: “Leef je lekker uit!”
Dat laat ik me natuurlijk geen twee keer zeggen.
Het werd een bekerwedstrijd tussen twee Derde Klassers. Het weer was prima, de accu’s van mijn camera’s waren volledig opgeladen en ik had een hele middag de tijd om lekker mijn gang te gaan. Fotograaf blij.
De ontvangst in de bestuurskamer was meer dan hartelijk. De clubs kennen elkaar goed en spelen al langere tijd in dezelfde competitie. Tot ik vroeg om de opstellingen.
De thuisclub kon vrij snel een keurig overzicht met namen en rugnummers tevoorschijn toveren. Bij de bezoekers werd het wat ingewikkelder. Daar was alleen een afbeelding van een groepsapp beschikbaar. Met uitsluitend voornamen.
Welkom in de Derde Klasse. Want voor de krant is het natuurlijk niet zo handig om onder een foto te zetten: “Piet mist een kans.” Een van de wisselspelers kreeg daarom wat huiswerk mee. Tijdens de rust zou ik alsnog de namen en rugnummers krijgen. Fotografie is soms ook administratie.
Vanwege het felle zonlicht koos ik in de eerste helft een plek bij de achterlijn, aan de kant waar de thuisclub moest scoren. Een prima positie, zou je denken. Alleen had de thuisclub andere plannen. Binnen twintig minuten stond het 0-2 en de thuisploeg was nauwelijks over de middenlijn geweest. Mijn mooie fotopositie veranderde daarmee vooral in een uitstekende plek om naar aanvallend voetbal aan de andere kant van het veld te kijken.
Dus verkassen. Rond de middenlijn, tussen de twee dug-outs in. Nieuwe positie, nieuwe kansen. Plotseling liep iedere aanval via de andere kant van het veld.
Tijdens de rust bladerde ik door de foto’s van de eerste 45 minuten:
Een wapperende vlag.
Twee ruggen in een duel.
En een keeper die de bal vrij eenvoudig over de lat tikte.
Dat was ongeveer de oogst.
De tweede helft probeerde ik het opnieuw bij de achterlijn. De bezoekers waren duidelijk de betere ploeg en met de stand op het scorebord leek de wedstrijd langzaam leeg te lopen. En daarmee begon ook bij mij het besef te landen: ik ga hier misschien helemaal geen foto uit de wedstrijd halen.
Dan maar om me heen kijken. Misschien gebeurt er iets buiten het veld. Een gek tafereel. Iets onverwachts.
En dan, plotseling, ontstaat er aan mijn kant tóch een kans. Camera omhoog. Focus. Klik. De spits mist.
Ik blader razendsnel terug. En daar staat-ie. De bal, de spits, de keeper, de spanning van het moment. Alles bij elkaar. De spits had zijn kans gemist. Hij wel!
Het resultaat van 90 minuten voetbal in de Derde Klasse, voor de Vogelvlucht.
